Leestijd: 6 minuten
Er zijn momenten in een leven waarop je niet langer kunt doen alsof alles oké is.
Niet omdat je faalt, maar omdat je diep vanbinnen weet dat overleven niet hetzelfde is als leven.
Mijn lichaam stond veertig jaar lang in de hoogste staat van paraatheid: gespannen, alert, zoekend naar gevaar dat er allang niet meer was. Geen groot drama, geen plotselinge ommekeer, gewoon jarenlang leren reageren voordat ik kon voelen. Maar op een ochtend, tussen twee ademhalingen door, gebeurde er iets: ik dacht helder, alsof ik mezelf voor het eerst sinds jaren hoorde denken: “Ik wil dit niet meer. Ik wil niet langer leven vanuit reflexen die mij niet dienen.”
Hoe overleven mijn manier van leven werd
Wie mij nu ontmoet, ziet een zachte stem, bedachtzame rust, een vrouw in haar tempo.
Maar die zachtheid had een lange weg nodig om te ontstaan.
Jarenlang was er geen veilige binnenwereld om te ademen. Alleen alertheid.
Trauma drukte zich zo diep in mijn systeem dat mijn lichaam sneller reageerde dan mijn gevoel.
Reflexen namen het over. De wereld hoorde volume, ik voelde wanhoop.
Het was niet wie ik wilde zijn, maar het was mijn manier om veilig te blijven bestaan.
Het keerpunt: kiezen voor leven
Die dag waarop alles zachtjes verschoof, was geen explosie.
Het was een stilte waarin ik voor het eerst voelde dat ik anders wilde.
Niet meer rennen van gevoel naar gevoel, maar leren aanwezig zijn, leren ademen, leren voelen zonder direct te reageren.
Ik ontdekte dat rust geen vreemd concept meer hoeft te zijn.
Stilte kan geen vijand zijn.
Mijn lichaam kan langzaam leren dat spanning niet altijd gevaar betekent.
Vandaag, bijna twee jaar later, leef ik anders. Niet wild, niet dramatisch, maar bewust.
Met aandacht, zachtheid, met kleine keuzes die mij dichter bij mezelf brengen.
Mijn leven is geen adrenaline-overlevingsmodus meer. Het is zacht, aandachtig en steeds meer echt van mij.
Maar eerlijk? Het is geen afgevinkt proces.
Mijn lichaam kent nog reflexen die mijn hoofd niet meer volgt.
Soms voelt aanraking nog vanzelfsprekend verdacht, spanning lijkt oud nieuws, maar het is niet wie ik ben.
Het is gewoon geschiedenis die langzaam smelt.
Jouw pad van overleven naar leven: wat jij kunt doen
Wil jij ook uit die overlevingsmodus stappen en écht gaan leven?
Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het het waard is?
Hier zijn concrete stappen die mij hielpen en die jij kunt toepassen:
1) Erken wat je hebt gedragen
Overleven komt niet uit zwakte, het komt voort uit noodzaak.
Stel jezelf vragen zoals: Waar liep ik de hele tijd op mijn tenen? Welke oude pijn triggeren mij nog steeds?
Een triggerlogboek kan je helpen om te herkennen wat in jou reageert en waarom.
2) Adem bewust, altijd en overal
Ademhaling is de eerste brug terug naar het lichaam.
Wanneer je gespannen wordt:
-
Adem in door je neus voor 4 tellen
-
Houd even vast
-
Adem langzaam uit voor 6 tellen
Dit vermindert onmiddellijke spanning.
3) Train je aandacht, niet je controle
In overlevingsmodus wil je alles beheersen.
Leven vraagt iets anders:
-
observeer zonder te oordelen
-
voel zonder direct te reageren
4) Kleine momenten van positieve aanwezigheid
Dagelijkse momenten van bewuste aandacht, een kop koffie of een wandeling of het voelen van je voeten op de grond, bouwen een nieuw systeem.
Het gaat niet om spektakel, het gaat om herhaling.
5) Zoek begeleiding bij kwetsbaarheid
Je hoeft dit pad niet alleen te bewandelen. Mentale gezondheidsprofessionals zijn zelf ook mens en in die gedeelde menselijkheid kan begeleiding heling brengen.
Een leven dat groeit vanuit zachtheid
Het leven hoeft niet perfect te zijn. Het is leren voelen, leren ademen, leren aanwezig zijn.
Het vraagt oefening en moed. Overleven houdt je vast en leven bevrijdt je.
En als ik, na veertig jaar, deze weg kon beginnen … dan kan jij dat ook.
Reactie plaatsen
Reacties