Leestijd: ± 5 minuten
Er was een tijd waarin ik mijn gedachten niet in vraag stelde.
Wat ik dacht, was zo. Punt.
Als mijn hoofd zei dat ik niet goed genoeg was, dan geloofde ik dat.
Als het zei dat iets zou mislopen, dan voelde dat als een feit.
Niet als een gedachte, maar als realiteit.
Ik besefte toen niet dat ik voortdurend leefde vanuit mijn hoofd, zonder afstand.
Mijn gedachten bepaalden hoe ik me voelde, hoe ik reageerde en welke keuzes ik maakte.
En vooral: hoe streng ik voor mezelf was.
Wanneer denken vanzelf waarheid wordt
Mijn gedachten waren niet luid of dramatisch. Ze waren subtiel.
Zinnen zoals:
-
“Doe maar normaal.”
-
“Straks stel je teleur.”
-
“Je moet dit onder controle houden.”
Omdat ze zo vertrouwd klonken, nam ik ze niet in vraag.
Ze liepen mee op de achtergrond van mijn leven, als een constante commentaarstem.
En wat ik niet doorhad: die gedachten waren geen objectieve waarheid, maar oude overtuigingen die ooit nuttig waren.
Ze hadden me geholpen om me aan te passen, om vooruit te blijven gaan, om niet te veel ruimte in te nemen.
Maar ondertussen bepaalden ze nog altijd mijn gedrag, ook al was de situatie veranderd.
Het moment waarop ik begon te twijfelen
Het keerpunt kwam niet door één grote gebeurtenis.
Het kwam door vermoeidheid. Ik merkte dat ik constant spanning voelde, zelfs wanneer er geen directe reden voor was.
Dat mijn hoofd bleef zoeken naar wat er fout kon gaan. Dat ik mezelf steeds opnieuw corrigeerde, nog vóór iemand anders dat deed.
En toen stelde ik mezelf voor het eerst een andere vraag:
“Wat als dit geen waarheid is, maar gewoon een gedachte?” Die vraag was ongemakkelijk.
Want als mijn gedachten geen feiten zijn, dan betekent dat ook dat ik ze niet altijd hoef te volgen.
Wat ik begon te leren
Ik leerde dat gedachten automatisch ontstaan.
Ze zijn snel, vaak negatief en vooral: herhalend.
Dat betekent niet dat ze fout zijn. Maar wel dat ze getoetst mogen worden.
Langzaam begon ik ruimte te maken tussen wat ik dacht en wat ik deed. Ik hoefde niet elke gedachte te geloven.
Ik mocht observeren in plaats van reageren.
Dat gaf rust. Geen instant rust, maar wel ademruimte.
Vandaag
Mijn hoofd produceert nog altijd gedachten. Dat zal het blijven doen.
Het verschil is: ik zie ze nu als mentale gebeurtenissen, niet als bevelen.
Sommige gedachten zijn helpend. Andere niet.
En dat onderscheid maakt alles lichter.
Wat jij kan doen als je vastzit in je hoofd
Als jij merkt dat je gedachten vaak bepalen hoe je je voelt of handelt, dan kunnen deze stappen helpen:
1. Benoem je gedachte als een gedachte
In plaats van: “Ik ga dit niet aankunnen”
zeg je: “Ik heb de gedachte dat ik dit niet aankan.”
Dat lijkt klein, maar het creëert afstand.
2. Stel één simpele controlevraag
Vraag jezelf af:
-
Is dit een feit of een interpretatie?
-
Wat zou ik zeggen tegen iemand anders in deze situatie?
Vaak merk je dat je milder bent voor anderen dan voor jezelf.
3. Handel niet meteen
Gedachten vragen niet altijd om actie.
Soms is blijven en ademen voldoende.
Je hoeft niet alles op te lossen wat je denkt.
4. Train aandacht, niet perfectie
Mindset is geen trucje.
Het is oefenen in opmerken, telkens opnieuw.
Elke keer dat je een gedachte herkent zonder erin mee te gaan, train je iets nieuws.
5. Zoek ondersteuning als het blijft vastzitten
Je hoeft dit niet alleen te doen.
Begeleiding helpt om patronen te herkennen die je zelf niet meer ziet, niet omdat je faalt, maar omdat je mens bent.
Een andere manier van leven
Je gedachten bepalen niet wie je bent.
Ze zijn geen voorspelling, geen oordeel, geen waarheid.
Ze zijn informatie.
En jij mag kiezen wat je ermee doet.
Voor mij was dat besef geen eindpunt, maar een begin.
Een begin van leven met meer rust, meer keuze en minder strijd in mijn hoofd.
Reactie plaatsen
Reacties
Wow Magali. Zeer goed en helder geschreven! Ik denk dat je daar de belevenis van veel (vrouwen) gevoiced heb. Ik herkende mij hardt in dat wegcijferen, die onmacht, die ziel die in brand staat en schreeuwt "genoeg".
Echt mooi!
Qua psychologie, theorie en neurologie kan ik ook niet direct iets vinden dat fout is. Nu, dat is wel met de kanttekening dat de meeste psychologische theorieën zijn juist dat: Theorieën. Interpretaties van de variabelen die men waarneem, die op een vak als psychologie erg op interpretatie vatbaar is. Dat gezegd, binnen het paradigma van trauma, psychologie en cognitieve beleving dat ik persoonlijk volg en het meest toepasbaar vindt, kan ik enkel beamen dat je het zeer sterk op de korrel neem.
Het is een blootte, ongezouten onthulling van de innerlijke wereld en waarneming van iemand die aan zijn trauma's werkt. Zeer sterk.
Supermooi geschreven en verwoord Magali! Ik denk dat velen zichzelf hierin zullen herkennen.
Prachtig, puur.